ميسن ريمي یا روحيه ماكسول

چارلز ميسن ريمي، فرزند يك روحاني كليساي اسقفي در امريكاست كه در سال 1874 ميلادي (1253 شمسي) در كنار رودخانه مي سي سي پي متولد شده و در حدود پنجاه سال با شوقي ارتباط داشته است و شوقي در طول اين مدت اسرار بهائيت را با او در ميان مي گذاشته و نامه هايي دوستانه و بعضا عاشقانه!!!! در بين اين دو رد و بدل مي شده است.

در يكي از آن الواح، شوقي مي نويسد:اي دوست عزيز من! اي انيس و جليس من و اي محبوب من! شما در حقيقت خادم ملكوت اله هستيد كه قيام به خدمت احباب و نشر نفحات اله فرموده ايد، خوشا به حال شما!...


 ولي با اين همه، پس از مرگ شوقي افندي - با اين كه ميسن ريمي با دادن اطلاعيه هاي مكرر سعي مي كرد خود را در اين مقام نگه دارد - طرفداران روحيه ماكسول(زن شوقی) به دلايل مختلف از انقياد نسبت به او سر باز زدند و مي گفتند اولا او يك فرد آمريكايي است و ثانيا به زبان عربي تسلط نداشته و نمي تواند مبين و مفسر اين امر باشد و از طرف ديگر نيز انشعابيوني كه در دسته ي موافق با ميسن ريمي بودند روحيه ي ماكسول را به باد انتقاد گرفته و او را به عايشه مثل مي زدند كه به علت عقيم بودن حقد و كينه خود را در بركناري ميسن ريمي اظهار مي كند تا جايي كه براي او شعر ساخته و مي گفتند:
يا للعجبا زني عقيم و نازا
                                                بنمود چه فتنه اي به عالم برپا
با عقده نازائيش آن مظهر حقد
                                                  شد علت انشقاق در امر بها
آنان كه مطيع آن زن حيله گرند
                                                 از حيله و مكر او مگر بي خبرند
آيا همه ناديده مطيعش گشتند

                                                 يا اين كه تمام غافل و كور و كرند

به هر ترتيب امر بهايي از زمان حسينعلي بهاء تاكنون دچار تغييرات و اختلافات و انشعابات پياپي بوده است و علاوه بر اين كشمكش ها كساني نيز از مبلغين و خاصان عبدالبهاء و شوقي افندي نيز به مرور زمان از اسرار نهاني مطلع گشته و تغيير رويه داده و از اين فرقه برگشته اند كه به عنوان نمونه مي توان از فضل الله مهتدي ملقب به صبحي منشی و كاتب عباس افندي؛ عبدالحسين آيتي ملقب به آواره از مبلغين بزرگ بهايي؛ حسن نيكو كه در بروجرد به بهائيان پيوسته بود؛ صالح اقتصاد كه در مراغه بهايي شد و... نام برد.