حقیقت

قرآن باطل شدنی نیست

در سلسله آیات خاتمیت به پنجمین آیه در این مجال رسیدیم؛ آیه 41 و 42 سوره مبارک فصلت، می فرماید:( إِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جاءَهُمْ وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزيزٌ * لا يَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميد ): كسانى كه به اين قرآن- چون بديشان رسيد- كفر ورزيدند [به كيفر خود مى‏رسند] و به راستى كه آن كتابى ارجمند است * از پيش روى آن و از پشت سرش باطل به سويش نمى‏آيد وحى [نامه‏] اى است از حكيمى ستوده [صفات‏][1]....

مقصود از ذکر

بر اساس چند آیه از آیات قرآن، بی تردید مقصود از ذکر "کتاب الهی قرآن" می باشد؛ از جمله آیه کریمه( إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُون‏ )[2]: بى‏ترديد، ما اين قرآن را به تدريج نازل كرده‏ايم، و قطعاً نگهبان آن خواهيم بود[3].  لا یأتیه هم یعنی لا یأتی الذکر، بنابراین معنای آیه این می شود که: قرآن کتابی است که به هیچ وجه باطل در آن راه ندارد.

موارد راه یافتن باطل در قرآن

علامه طباطبایی در المیزان می گویند: آمدن باطل به سوى قرآن، به اين معنا است كه:

1-باطل در آن راه پيدا كند؛

2-يا بعضى از اجزاى آن از بين برود و باطل شود، و يا همه‏اش، به طورى كه بعضى از حقايق و معارف حقه آن غير حقه شود؛

3- و يا بعضى از احكام و شرايع آن، و توابع آن احكام از معارف اخلاقى، و يا همه اين موارد ذكر شده لغو گردد، به طورى كه ديگر قابل عمل نشود...و بنابراين مراد از جمله" مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ" زمان نزول قرآن و عصرهاى بعد از آن است تا روز قيامت[4].

مواردی هم در تفاسیر دیگری[5] آمده است و این آیه شریف همه مصادیق نفوذ باطل در قرآن را به کلی نفی می کند که حاصل آن حقانیت قرآن و به دنبال آن جاودانگی شریعت مقدس اسلام تا روز قیامت می باشد و اینکه هر ادعایی مبنی بر آمدن آیین جدیدی از سوی خداوند متعال ادعایی کاذب و شیطانی خواهد بود.