احکام آئین مدرنیته

بهاء در کتاب اقدس (ص 41 س 1) می گوید:«کتب علیکم تجدید اسباب البیت بعد انقضاء تسع عشرة سنة کذلک قضی الامر من لدن علیم خبیر» یعنی نوشته شده است بر شما تجدید و تازه کردن اثاثیه خانه پس از گذشتن نوزده سال همینطور تمام شده است امر از جانب خداوند دانا و مطلع. 
این حکم در نهایت غرابت است: زیرا آن اثاثیه که در سر نوزده سال از هر جهت سالم و تمیز و بی‏عیب است، و یا آن لوازمی که نظایر آنها را نمی توان پیدا کرد و یا به سختی و زحمت تهیه می شود، برای چه و بخاطر چه لازمست آنها را تجدید کنیم... 
شخصی که می خواهد اسباب خانه نوزده ساله خود را تجدید و تبدیل کند، چقدر بایستی تفاوت قیمت مستعمل و نو بودن و تفاوت بین دو قیمت خرید و فروش را بدهد؟
چند روز لازم است برای این کار از شغل و کار خود دست کشیده و متحمل زحمات و سختیها باشد؟ و در صورتیکه این قانون اجراء بشود: تا چه اندازه اسباب مستعمل خانه تنزل و بی‏ارزش خواهد شد؟ 
آیا بخاطر نو کردن و تازه نمودن اسباب خانه که یک عمل موهوم و خیالی و بی‏ثمری است: سزاوار است که تا این اندازه متحمل خسارت و زحمت باشند!  
ممکن است به جای این عمل در هر نوزده سال هر کسی به وضعیت داخلی یک نفر رسیدگی کرده، و حوائج و نواقص زندگانی او را رفع و تکمیل بکند. 
اگر جناب بهاء علاقه زیادی به لطافت و تازه بودن و جلوه داشتن اسباب خانه داشتند، حکم می نمودند به اینکه، اگر یکی از اسباب خانه کهنه و خراب شد، آن را تجدید و تبدیل بنمایند. و البته با این حکم نظر ایشان تامین شده، و اسباب زحمت و خسارت و مشقت نیز درست نمی شد.