نوشته حسینعلی نوری

این کتاب مجموعا 49 صفحه و هر صفحه در 19 سطر و جمعا  470 بند است، و در مطبعه‏ ناصری بمبئی در سال 1314 هـ ق چاپ شده است.
البته چاپ های دیگری هم دارد که همگی به جز یک نسخه به قطع کوچک که ظاهرا چاپ سنگی و قدیم ایران است: همه به ضمیمه‏ الواح میرزا بهاء می‏ باشند.

شوقی افندی در لوح خود که به اعضای محفل روحانی مرکزی ایران در سال 1930 م 22 ابریل نوشته است می‏ گوید: «راجع به انتشار جزوه‏ مطبوعه‏ سؤال و جواب انتشارش بین مؤمنین (بهائیها) جائز ولی تجدید طبع آن جزوه و کتاب اقدس مقتضی نه وقتش خواهد رسید.»...

تنها کتابی از کتب بهائیه است که محتوی احکام و حدود می‏ باشد. این کتاب در حدود سال 1290 هـ ق پس از برقرار شدن میرزا بهاء در عکا نوشته شده است.

مطالب و کلیات این کتاب از بیان سید باب گرفته شده است، و با اینکه نظر میرزا به اصلاح سخنان و احکام بیان بوده است، در عین حال مطالب خرافی و سخنان سست بسیاری در این کتاب دیده می‏ شود.
وقتی طرز نگارش و روش جمله بندی این کتاب را با نوشته‏ های قبل (عربیهای ایقان و بدیع) میرزا بهاء مقایسه کنیم: به طور مسلم خواهیم یافت که تغییر کلی و تفاوت فاحشی در املاء و انشاء و نویسندگی بهاء پیدا شده است.
شاید این تفاوت در نتیجه‏ مساعدت و همراهی و یاری دیگران (پسران و اصحاب مخصوص بهاء) بوده است، و یا اینکه خود بهاء در این چند سال عربی نوشتن را تمرین کرده است.